25 Μαρτίου 2013

Soo Catwoman (& μια μικρή συνέντευξη)

Πολλές φορές είναι το δεύτερο πλάνο σε ένα κάδρο που κάνει τη διαφορά. Συμπληρώνει την εικόνα, εστιάζει τη ματιά διαφορετικά, ενίοτε την κερδίζει περισσότερο και σε κάνει να στρέφεις τον προβολέα στη γοητεία των β’ ρόλων που λέμε ενώ ταυτόχρονα μακραίνει τη λίστα με τους μικροήρωες της προσωπικής σου μυθολογίας.

Στη συνέχεια, αυτούς τους μικρότερης εμβέλειας ήρωες σου - πόσες τιμές πια στον πρωταγωνιστή; -, τους αξιώνεις τις τιμές που δικαιούνταν ο Ρόζενκραντζ και ο Γκίλντενστερν  κι έπειτα όταν ο ρόλος τους μοιάζει να τελειώνει (καλώς ή κακώς η ιστορία είναι αδηφάγα) και εξαφανίζονται κι αυτοί από το πλάνο, αναρωτιέσαι αν κάηκαν, χάθηκαν ή ζουν σαν βασιλιάδες κάπου στο πουθενά. 

Όταν τούτο συμβαίνει σε μένα, και συμβαίνει συχνά πυκνά, αναλαμβάνω δράση. Ψάχνω το κομμένο νήμα της πληροφορίας που ενώνει τις παγιδευμένες από δεκαετίες σε ενσταντανέ αγέραστες εικόνες τους (και φυσικά σε δίσκους βινυλίων, ήχους τους)  με τις σημερινές τους θέσεις στο χωρόχρονο. Έτσι άλλοτε προτρέχω σε άνευ ουσίας εικασίες ή ενστερνίζομαι φήμες και λαϊκούς μύθους που συντηρούν το πώς τους έχω εγώ στο μυαλό μου κι άλλοτε «ερευνώ» ερωτήματα όπως αυτό:

Τι ν’ απέγινε η Soo;

φωτ. Ray Stevenson

Μη ρωτήσεις ποια Soo. Μιλάω για το πιο διάσημο γυναικείο πρόσωπο της πανκ σκηνής. Τη θρυλική φιγούρα της Soo Lucas ή κατά κόσμον Soo Catwoman που θα ‘βρισκες κάτω απ’ όποια πανκ πέτρα κι αν σήκωνες απ’ το 1976 και μετά.  Κι αν στην πραγματικότητα δε θυμάσαι ή δεν έμαθες ποτέ πως την λένε έτσι, είναι σχεδόν σίγουρο πως η σιωπηλή πολυχρησιμοποιημένη εικόνα της με το χαρακτηριστικό κούρεμα-σήμα κατατεθέν το οποίο απαίτησε κι απέκτησε σε ένα κουρείο του Ealing, το έντονο μακιγιάζ, τα χειροποίητα ρούχα και τις γοητευτικά αυθάδικες πόζες βρίσκεται σταμπαρισμένη - οπτική δήλωση προσωπικής ελευθερίας και ατομικής έκφρασης - κάπου στο υποσυνείδητό σου. (Και όχι μόνο το δικό σου, είναι σίγουρο πως κι ο πολύς Keith Flint των Prodigy από αυτήν εμπνεύστηκε την αντεστραμμένη μοϊκάνα του).
Joe Strummer, Soo & Mick Jones , Bob Gruen
Ήταν αρχές του 1976 όταν η άλλοστε συγκάτοικος του Sid Vicious βρέθηκε βυθισμένη ξαφνικά στην σκηνή που σύντομα θα ονομαζόταν punk ("Ποτέ δε μου άρεσε αυτή η ετικέτα" λέει η ίδια), κινήθηκε στις παρυφές των Bromley Contingent του Warhol-ικού «Εργοστάσιου» του Malcolm McClaren με τους παρατρεχάμενους λάτρεις των Sex Pistols  - η Soo αργότερα αρνήθηκε κάθε ανάμειξη σε αυτό -, φιγούραρε ουκ ολίγες φορές τόσο δίπλα στους Johnny Rotten, Sid Vicious, την  Siouxsie, τον Steve Severin, τον Simon Barker και τον Billy Idol, φωτογραφήθηκε με το δίδυμο των Strummer-Jones αλλά κυρίως χόρεψε, χτυπήθηκε και διασκέδασε μιαν εποχή αναπόσπαστο κομμάτι της οποίας έγινε και η ίδια.

 Bromley Contingent, φωτ. Ray Stevenson (?)

Στο παρακάτω φίλμ του 1978, με τίτλο "The Punk Rock Movie"  λίγο μετά την εμφάνιση των Clash  (και συγκεκριμένα από το 1:03:05) όπως και στο 0:31:40 πριν τους Wayne County & the Electric Chairs υπάρχουν δυο από τις δεκάδες (απόλυτα cool κατά τη γνώμη μου) καταγεγραμμένες εμφανίσεις της σε live ή ντοκυμαντερ της εποχής.


Η παραδόξως ντροπαλή Soo εξαφανίστηκε από τη σκηνή punk τον καιρό που κατέρρευσαν οι Pistols. Το πρώτο κύμα της άγριας πλευράς της δεκαετίας του 70 έφτανε στο τέλος της και εκείνη άφησε πίσω το εκκεντρικό της μακιγιάζ, ηρέμησε θα λεγες, έγινε μητέρα και αφοσιώθηκε στα παιδιά της. Είχε προλάβει ωστόσο να ασχοληθεί λίγο και με τους The Invaders, μια μπάντα (δε θα την έλεγα πανκ) από το Bradford, συμμετέχοντας τόσο στιχουργικά στα τραγούδια της μπάντας όσο και φωνητικά. Ένα δείγμα εντόπισα εδώ.

Soo & Johnny Rotten 1976,  Bob Gruen
Ήταν λίγο μόνο αργότερα όταν κυκλοφόρησε η ταινία The Great RnR Swindle (1980) του Julian Temple. Το αμφιλεγόμενο φιλμ  (έργο με την αποκλειστική εποπτεία του McLaren, με απόντες τόσο τον Johnny Rotten που αρνήθηκε κάθε συμμετοχή, όσο και τον Glen Matlock - οι υπόλοιποι Pistols συμμετείχαν κανονικά) ψευδο-ντοκυμαντέρ παρωδία της μπάντας του (?). H Soo αρνήθηκε επίσης να συμμετάσχει. 

Αδιάφορο trivia θα μου πεις;

Όχι γιατί έκτοτε δεν είναι λίγες οι φορές που η εικόνα της Soo ταυτίζεται - τουλάχιστον σε όσους δεν έζησαν από κοντά την εποχή - λανθασμένα με εκείνη της νεαρής ηθοποιού που υποδύεται την περσόνα της, κάτι που την εξοργίζει μέχρι και σήμερα. "IT’S NOT ME!!" φωνάζει δικαίως, γιατί  πέρα από την παραχάραξη των γεγονότων που επιχειρεί ο ΜcLaren, στο εν λόγω φιλμ η νεαρή ηθοποιός που εμφανίζεται (αναίτια) γυμνή  είναι ανήλικη. Eίναι μόλις δεκατεσσάρων χρονών (γι αυτό άλλωστε στην τελευταία επανέκδοση της ταινίας έχουν προστεθεί  …ψηφιακά εσώρουχα  – δεν κατάφερα να εντοπίσω μέχρι τώρα τις επίμαχες σκηνές στη νέα κόπια). 

"Η κακομοίρα η μικρούλα φαίνεται εντελώς ταπεινωμένη!", λέει η Soo και συνεχίζει: "Θλίβομαι και απορώ τόσο γιατί ο σκηνοθέτης ( Julian Temple ) επέλεξε μια δεκατετράχρονη να υποδυθεί εμένα, που σημειωτέον ήμουν ήδη 22 το 1976, όσο και με την ίδια της τη μητέρα που αντί να την προστατέψει, την ώθησε να εμφανιστεί γυμνή στην ευαίσθητη ηλικία των 14. Αγγίζει τα όρια της παιδικής πορνογραφίας που αναπαράγεται ως “cool”  από blog σε blog.


Εντωμεταξύ στο δίκτυο πουλιούνται συχνά αφίσες/πορτραίτα της σε αστρονομικές τιμές, υπογεγραμμένα από τον αναρχικό-καταστασιακό Jamie Reid (το φωτογράφο-εικαστικό που ευθύνεται για τα κλασσικά πλέον εξωφυλλα των Sex Pistols, και που παρεμπιπτόντως μια σπουδαία έκθεση του με είχε ενθουσιάσει προ ετών στην Αθήνα) τα οποία στην πραγματικότητα απεικονίζουν την προαναφερόμενη ηθοποιό και όχι τη Soo. Κολάσιμο αν σκεφτείς ότι φέρουν την υπογραφή του J.R. Σ' αυτά τα πορτραίτα αναλαμβάνει η Soo αυτοπροσώπως να βάλει την πινελιά της (αν της το ζητήσεις), ...αποκεφαλίζοντάς τα πριν τα επιστρέψει στους εξαπατημένους αγοραστές.

Soo Catwoman Anarchy In The U.K Magazine 1976 
 Σεβόμενος την επιθυμία της να διαχειρίζεται η ίδια τα δικαιώματα τόσο των γραφόμενων της όσο και των φωτογραφιών της, της ζήτησα την άδεια να αναδημοσιεύσω/μεταφράσω κάποια στιγμιότυπα από τις διηγήσεις της και μου την έδωσε. Πήρα κιόλας (ή μάλλον άρπαξα) αυτήν την ευκαιρία να της θέσω και 5-6 (καμουφλαρισμένες σε 2-3) ερωτήσεις κι εκείνη είχε την ευγενή καλοσύνη να μου στείλει μετά από λίγο καιρό τις απαντήσεις της, μιας και η ίδια επιλέγει να ασχολείται που και που με fanzines και μικρομπλογς (σαν το δικό μου) αποφεύγοντας τα μεγάλα μέσα που "Διαστρεβλώνουν ή ερμηνεύουν αυτά που λες αλλιώς", όπως μου είπε.

 Μια μικρή συνέντευξη με την Soo Catwoman



L: Κατά τη γνώμη σας, το πανκ υπήρξε πολιτική κίνηση αντιπολιτευόμενη τον τότε «μοντέρνο» τρόπο ζωής? Πιστεύετε ότι ζει ακόμα το πανκ?

S.C.: Όχι και ναι. Οι περισσότεροι φίλοι μου εκείνη την εποχή, το 1976 δεν ενδιαφερόντουσαν  πραγματικά για την πολιτική. Κι αυτό γιατί κανείς δεν λάμβανε υπ’ όψιν του τότε τις απόψεις των νεότερων. Ήταν μια πολύ διαφορετική εποχή. Παρ’ όλο που μερικές μπάντες είχαν πολιτικό στίχο, κανείς τους απ’ ότι ξέρω, δεν το πήγε ένα βήμα παραπέρα, σχηματίζοντας για παράδειγμα  κάποιο πολιτικό κόμμα, τουλάχιστον εκείνο τον πρώτο καιρό. Το πανκ σήμαινε πολλά/διαφορετικά πράγματα για καθέναν ξεχωριστά κι ότι αντιπροσώπευε για μένα τότε, πιθανόν να διαφέρει απ’ για ότι σήμαινε για όσους το υιοθέτησαν αργότερα.
Τώρα κατά τη γνώμη μου το πανκ εξακολουθεί  μεν να υπάρχει μα σε μια αναβαθμισμένη όμως εκδοχή. Ο χρόνος βλέπεις, αλλάζει τα πάντα αλλιώς όλα θα είχαν τελματώσει, θα έμεναν στάσιμα. Το πανκ πραγματικά δημιούργησε επιδραστικά κύματα που συνεχίζονται έως και σήμερα.

L: Θεωρώ πως η εικόνα της Soo Catwoman διατηρεί μετά από τόσα χρόνια τη δυναμική της και μάλιστα με αμείωτη επιρροή στην pop κουλτούρα. Καταρχάς θα συμφωνούσατε μαζί μου; Κι αν ναι γιατί πιστεύετε πως συνέβη αυτό; 

S.C.: Δεν αισθάνομαι βολικά να κομπάζω για τη δική μου …"σπουδαιότητα". Γενικά, δεν μου αρέσει να αξιώνομαι κανέναν ρόλο στην ρόλο στη "ποπ κουλτούρα" ιδιαίτερα αν σκεφτείς πως είναι μάλλον ένα σχετικά νέο φαινόμενο, πάρε υπόψη σου ότι το Διαδίκτυο δεν υπήρχε καν όταν αυτές οι φωτογραφίες τραβήχτηκαν.
Ίσως θα ήταν σωστότερο να απευθύνει κανείς αυτήν την ερώτηση σε εκείνους που ισχυρίζονται ότι επηρεάστηκαν από αυτή. Ωστόσο, μπορώ να σου πω πως αυτό που έκανα ήταν για μένα μια προσωπική έκφραση η οποία δεν εμπνεύστηκε από οποιοδήποτε στυλιστικό ή άλλο κίνημα.
Νομίζω πως το ότι η περσόνα της Soo παραμένει αξιομνημόνευτη, πιθανόν να οφείλεται  στο ότι η όλη εμφάνιση δεν ήταν δάνειο προηγούμενης εποχής ή ύφους και , ειδικότερα το χτένισμα, δεν θα μπορούσε ποτέ να χαρακτηριστεί «Φυσιολογικό». Ήταν «όλα ή τίποτα» Μερικοί το έχουν αποκαλέσει «γενναίο»(*).

L: Τι μουσική ακούτε αυτόν τον καιρό; Αγαπημένες μπάντες και καλλιτέχνες;

S.C.: Μου αρέσει να ακούω πολλά και διαφορετικά είδη μουσικής. Ανέκαθεν ήμουν έτσι. Λατρεύω τα Blues, για παράδειγμα σήμερα το απόγευμα άκουγα John Lee Hooker. Μ’ αρέσει επίσης το metal, το rock καθώς επίσης και «ελαφρύτερα» είδη μουσικής.  Κάθομαι και απολαμβάνω Van Morrison ή παλιά Soul και μπάντες της  Tamla Motown όπως οι Four Tops, οι Ohio Players, οι Isley Brothers κλπ. Δε λέω όχι σε Reggae και Lovers Rock.
Πάντα άκουγα πολλά είδη μουσικής, πριν κατά τη διάρκεια και μετά το πανκ. Η μουσική είναι μια παγκόσμια γλώσσα. Κάποιες φορές πηγαίνω να δω τις συναυλίες  των παιδιών μου. Έχουν μια σχετικά άγνωστη μπάντα που τη λένε 'Good Weather Girl'. Ελπίζω κάποια μέρα να ακούσεις περισσότερα γι αυτούς ;).

L:Σας ευχαριστώ πολύ.

(*) στb: Νομίζω αναφέρεται στον Johnny Lydon που ξεχωρίζοντάς την ανάμεσα στους Λονδρέζους punks, είχε πει: “It took skill, style and bravery – to look like a cat”.



Σιωπηλή σήμερα η Soo, μακριά από τις μέρες του πανκ, τους προβολείς και του συμπαρομαρτούντος hype, περνά τις μέρες της με τα δύο της παιδιά τον Shem και την Dion, σε μια ήρεμη οικογενειακή ζωή που απέχει παρασάγγας απ' ότι θα μπορούσες να φανταστείς για όσους γνώρισαν κάτι πολύ περισσότερο από τα 15 λεπτά δημοσιότητας που θεωρητικά τους αναλογούσαν.

Διατηρεί τούτο το site με την επωνυμία της που δικαίως νέμεται (εμπορικά ή μη) το όνομά της (αντί να το κάνουν κάποιοι άσχετοι αντ’ αυτής και εις βάρος της όπως παλιότερα), τις ιστορίες που έχει να διηγηθεί απ' τα ...παλιά, και φυσιολογικότατα το σήμερά της αφήνοντας αραιά και που (στο ενσωματωμένο blog της) χαραμάδες που μπορείς να διαβάσεις τις απόψεις της για τη ζωή, το θάνατο (ιδιαίτερα εκείνον αγαπημένων της προσώπων).



Όσο για την αξέχαστη εικόνα της, αυτήν την έχει αφήσει στα χέρια της κόρης της Dion, να τη διαχειρίζεται κατά το δοκούν στο ηλεκτρονικό κατάστημα με τ'όνομα DOTTY REBEL με τα χειροποίητα σταμπαρισμένα t-shirt και άλλα συναφή παραφερνάλια.




Παραθέτω όμως και τη μικρή συνέντευξη στα αγγλικά μιας και η μετάφρασή μου μπορεί να αλλοίωσε κάτι από τα λεγόμενα της Soo.


#


a short interview with Soo Catwoman

Soo Catwoman 1976, φωτ. Ray Stevenson

L: Was punk according to you a political movement to oppose the then way of “modern” life? Does punk still exist?

S.C.: "No and Yes. Most of my friends at the time were not really interested in politics in 1976 because the opinions of younger people were not taken into consideration at all. It was a very different time. Although some bands sang about politics, none to my knowledge went as far as forming political parties in the early days. Punk was many things to many people and what that time represented to me could be different to what it meant to others who adopted it as a cause later. As such my opinion is that it does still exist, but in an updated format. Time changes all things otherwise they would merely stagnate. It created a ripple effect that continues today".

L: I believe that the icon of Soo Catwoman is still a characteristic & influential icon after all these years. Do you think so too?  What made this icon so powerful in popular culture? 

S.C.: "I would not feel comfortable to ramble on about my own importance. I don't like to assume any particular 'role in popular culture', as it is a relatively new phenomenon, considering the Internet did not exist when these pictures were taken. It may be fair to ask that question of those who claim to be influenced by it? I can tell you however that what I did was for me a personal expression and was not inspired by any movement as such. I think if it remains memorable it may be because the look was not borrowed from a previous era or style and the hairstyle in particular could not be 'normalised' - it was 'all or nothing'. Some have even since called it 'brave'." 

L: What kind of music are you enjoying listening to nowadays? What are your favorite bands/artists?

S.C.: "I like such varied music, and I always have. I am fond of Blues and this evening was listening to John Lee Hooker. I like Metal and Rock but I also like softer music and like to relax to Van Morrison or old Soul and Tamla Motown like The Four Tops, The Ohio Players, The Isley Brothers etc. I also like Reggae and Lovers Rock. I've always listened to many different types of music, before, during and after Punk. Music is a universal language. I go to see my kids play live gigs sometimes, they have a relatively unheard of band called 'Good Weather Girl'. Hopefully one day you'll hear much more about them ;)."

 L: Thank you
 



21 σχόλια:

  1. Απαντήσεις
    1. Δε μπορείς να φανταστεις Αμπζ, πόσο καιρό τη σκεφτόμουνα αυτήν την ανάρτηση για τη Soo. Μπορώ να σου πω πριν καν ανοίξω το μπλογκ.

      Διαγραφή
  2. Μπράβο λέμον, μπράβο ρε φίλε!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Θενκς fool! Το χάρηκα κι εγώ που το κατάφερα αυτό το ποστ.

      Διαγραφή
  3. Δεν ήξερα το όνομα μέχρι τώρα αλλά η εικόνα ήταν χαραγμένη στα εγκεφαλικά μου κύτταρα από πάντα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Κι εγώ πήγαινα σχολείο όταν είχα πρωτοδει τη φιγούρα αυτή και είχα ...ψαρώσει.

      Διαγραφή
  4. Και ωραίο ποστ με δουλειά από πίσω και μας έμαθε και λίγη ιστορία! 2 μπράβο άρα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. και φυσικά 2 ευχαριστώ καλό παιδί λοιπόν!
      :)

      Διαγραφή
  5. Εγώ τώρα τι να πω ;
    Μπράβο , τα σέβη μου !!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Θενκς Thief, πολύ χαίρομαι που σ'αρεσε το ποστ. Είναι εμμονικό απωθημένο το ερώτημα "που να 'ναι τώρα" οι αγαπημένοι β' ρόλοι.

      Διαγραφή
  6. Awesome! She's been a favourite icon of mine since I first noticed her in photos of the punk scene waaaay back and still one of my favourite people!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Can't but agree with your saying Dan. Soo's icon "haunted" me since i was a teen as well.

      Διαγραφή
  7. Άργησα να το διαβάσω αλλά το ευχαριστήθηκα πολύ αυτό το ποστ...μπράβο σε πολλά επίπεδα !
    Καλημέρα :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Χαίρομαι πολύ που σου άρεσε. Έχεις τις ευχαριστίες μου για τα καλά σου λόγια και την καλημέρα μου.

      Διαγραφή
  8. "Soo doesn't do interviews very often with the exception of those that she takes a sparkle to, here is an interview from Antonis in Greece; Scroll down to see the english version!"

    Τώρα το είδα στο Facebook της, σε περίπτωση που δεν το έχεις δει.

    Ωραίος!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Φίλε P.P. με είχε ενημερώσει η κόρη της ότι θα το ανέβαζε στο fb οπότε το είχα δει. Σ'ευχαριστώ πάντως για την επισήμανση. Καλημέρα.

      Διαγραφή
  9. I love Soo! Greetings from Hong Kong.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Hi Lemonistifis! GREAT GREAT WORK! τοσα χρονια blogger τωρα σε ανακαλυψα με αφορμη το ποστ σου για Space Lady. ντρεπομαι γι αυτο, αλλα υποσχομαι να σε "παρακολουθω" συχνοτερα. πολυ καλη σκεψη- αρθρο για Soo, ονοματα τα οποια δυστυχως δεν διαβαζουμε στον μουσικο τυπο (να τον κανει ο Θεος) της χωρας. μπραβο και παλι, για ολο το υλικο σου! ;)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλώς ήρθες από τα μέρη μου katen κι ευχαριστώ πολύ για τα καλά σου λόγια. Ποτέ δεν είναι αργά!

      Διαγραφή

Related Posts with Thumbnails